Από τον Τρίλοφο και κατεύθυνση προς Κατερίνη ,ακολουθώντας τον δρόμο προς τον χώρο υγειονομικής ταφής της περιοχής ,ο δρόμος σε βγάζει στο παλιό χωριό ...
της Χράνης .
Το μέρος είναι εγκαταλελειμμένο και ο χρόνος δείχνει πως έχει περάσει για τα καλά από πάνω του .
Για καλή μου τύχη , φωτογραφίζοντας ,φαίνομαι "ύποπτος" σε ένα περιβάλλον που δεν κυκλοφορεί πλέον κόσμος , λέω για καλή μου τύχη , γιατί σταμάτησε ένας κτηνοτρόφος από τα μέρη εκείνα και μου είπε την ιστορία της περιοχής .
Η περιοχή λοιπόν (και με κάθε επιφύλαξη ) ανήκε στους Τσεγκαίους επί τουρκοκρατίας και ακόμη παλιότερα .Στο μέρος που είναι το χωρίο είχαν τα κονάκια τους.
Με τις απαλλοτριώσεις για τους πρόσφυγες , το μέρος δόθηκε σε πρόσφυγες ,που το τίμησαν και το ανέπτυξαν ,φτιάχνοντας έναν τυπικό Ελληνικό οικισμό.
Βέβαια το παιχνίδι της μοίρας έπαιξε τον δικό του ρόλο αφού τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1973 μετά από σεισμό ,το μέρος έγινε ασταθές και τα σπίτια είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές από καθιζήσεις .
Έτσι αποφασίζεται το μέρος να εγκαταλειφθεί .
Σήμερα θα βρεις εκεί μόνο δυο-τρείς κτηνοτρόφους και δυο-τρεις ακόμη που αναστήλωσαν τα καλυβάκια τους και έχουν τους μπαξέδες τους.
Το μοναδικό μέρος που δεν πέρασε ο χρόνος από πάνω του ,είναι η εκκλησία.
της Χράνης .
Το μέρος είναι εγκαταλελειμμένο και ο χρόνος δείχνει πως έχει περάσει για τα καλά από πάνω του .
Για καλή μου τύχη , φωτογραφίζοντας ,φαίνομαι "ύποπτος" σε ένα περιβάλλον που δεν κυκλοφορεί πλέον κόσμος , λέω για καλή μου τύχη , γιατί σταμάτησε ένας κτηνοτρόφος από τα μέρη εκείνα και μου είπε την ιστορία της περιοχής .
Η περιοχή λοιπόν (και με κάθε επιφύλαξη ) ανήκε στους Τσεγκαίους επί τουρκοκρατίας και ακόμη παλιότερα .Στο μέρος που είναι το χωρίο είχαν τα κονάκια τους.
Με τις απαλλοτριώσεις για τους πρόσφυγες , το μέρος δόθηκε σε πρόσφυγες ,που το τίμησαν και το ανέπτυξαν ,φτιάχνοντας έναν τυπικό Ελληνικό οικισμό.
Βέβαια το παιχνίδι της μοίρας έπαιξε τον δικό του ρόλο αφού τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1973 μετά από σεισμό ,το μέρος έγινε ασταθές και τα σπίτια είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές από καθιζήσεις .
Έτσι αποφασίζεται το μέρος να εγκαταλειφθεί .
Σήμερα θα βρεις εκεί μόνο δυο-τρείς κτηνοτρόφους και δυο-τρεις ακόμη που αναστήλωσαν τα καλυβάκια τους και έχουν τους μπαξέδες τους.
Το μοναδικό μέρος που δεν πέρασε ο χρόνος από πάνω του ,είναι η εκκλησία.
.png "English"){kind=small}
4 σχόλια:
Μπράβο συγχαρητήρια για την "αποθανατηση " τού οσο απέμεινε από τό χωριό μας Χράνη τώρα τό λένε παλιά Χράνη. Σέ εμένα προκαλεί βαθειά συγκίνηση γιατί εκεί έζησα τά πιο ισχυρά
Συνεχίζω. Εκεί έζησα τά πιο ισχυρά χρόνια τής ζωής μου . Εκεί ανέμελα έτρεξα στους δρόμους τού χωριού παίζοντας κρυφτό,κουτσό,τσιλικι, μακρινή γαιδουρα. Εκεί καί οι τρελές μας νά τσουλαμε τά καρα μακρυά από τά σπίτια καί τό πρωί 2,3 ή ώρα πού ξυπνούσαν για " σπάσιμο" νά τά ψάχνουν οι νοικοκυραίοι. Εκεί θυμάμαι μήνα Νοέμβρη 1963 μετά την ανακοίνωση τών εκλογικών αποτελεσμάτων καί την " νίκη" τής Ε.Κ. 10 δες παιδιά από 13- -20 χρόνων κάναμε διαδήλωση " κηδεία" τής τότε " ΕΡΕ" γυρίζοντας όλο τό χωριό. Ή ενέργεια αυτή σημάδεψε για πολλά χρόνια τό πολιτικό κλίμα τού χωριού καί συζητιόταν . Βρήκαν το μπελά τους καί παιδιά φηλα προσκυμενα στην ερε.. θυμάμαι πού τό έσκασα από τό σχολείο καί κρύφτηκα άνω στο " αρανη" τού "κουντουζ" καί με ανακάλυψε ή αδερφή μου πού ήταν " νύφη' τους. Είδε τά παλιοπαπουτσα πού έβγαλα καί άφησα κάτω. Τί νά πρώτο θυμηθώ; Κλεβαμε φυλλάδια από τούς πατεράδες μας , πηγαίναμε νά βοσκησουμε τά ζώα καί κάναμε τσιγάρα νά καπνίσουμε από καπνό πουαφαιροσαμε ή κυριως από τά φύλα ξεραμένα από τά καπνοχωραφα. Εκεί στο χωριό οι πρώτοι παιδικοί έρωτες τά πρώτα καρδιοχτύπια καί οι εξιστορήσεις πού την είδα με κοίταξε αν γέλασε καί τι ήταν τό γέλιο, κοροϊδία ή αποδοχή;. Εκεί στο χωριό καί νυχτερινές καντάδες για χρόνια ταχτικά. Τί μου ήρθαν τώρα όλα αυτά; Γερασαμε λες γι'αυτό ή είναι αυτό πού λέμε καί ισχύει. Τά πιο ισχυρά δυνατά χρόνια είναι τά παιδικά
Συγνώμη
Δεν είμαι ανώνυμος ειμε ό Κυριάκος κερασουνλης
Πάλι συγνώμη
Δεν αναφερθηκα στους χορούς Σάββατα ή Κυριακές πού κατά διαστήματα γινόταν στην αυλή του σχολείου . Εκεί νά δεις. Πια να ζητήσω στο χωρο
Καί αν αρνηθεί καί με προσβάλλει; Όμορφα χρόνια και σκληρά
Αλλά δυνατά καί συγκινησιακά. Δεν ξέρω πόσοι καί πόσο θέλουμε νά τά ξαναζήσουμε. Ή εύκολη απάντηση είναι ναι
. Είναι έτσι;
Δημοσίευση σχολίου
Αν δεν σας κάνει κόπο αφήστε το μήνυμα σας εδώ ,
χαίρομαι να τα διαβάζω !